Wykonawcy

Legenda rocka, zespół który przywrócił rock progresywny na pierwsze strony gazet. Brytyjska grupa, założona w roku 1979, nazwę zapożyczyła od tytułu powieści J.R.R Tolkiena Silmarillion. Sygnaturą grupy był charakterystyczny, bardzo teatralny śpiew Fisha, niewątpliwego lidera grupy w pierwszym okresie jej działalności. W twórczości Marillion da się zauważyć wpływy wielu zespołów, m.in. Pink Floyd. Jednak zespół stworzył własne, oryginalne brzmienie, stając się zarazem inspiracją dla innych muzyków.

Lech Janerka na firmamencie polskiej muzyki rockowej pojawił się pod koniec lat 70. W 1979 roku założył zespół Klaus Mitffoch, który (w składzie z Janerką) choć nagrał tylko jedną płytę (Klaus Mitffoch), przez wielu uznany jest za jeden z najistotniejszych w historii polskiej muzyki rozrywkowej. Z ekspresją punk rockową, charakteryzował się jednak znacznie bardziej rozbudowaną warstwą melodyjną i harmoniczną.

Studiował grę na perkusji w Akademii Muzycznej w Krakowie, którą ukończył z wyróżnieniem. Jako solista i kameralista uczestniczył w licznych festiwalach muzyki współczesnej w Polsce (m.in. Warszawska Jesień, Poznańska Wiosna Muzyczna, Musica Polonica Nova, Audio-Art Kraków–Stuttgart) i za granicą (m.in. Musik des XX Jahrhundrets w Norymberdze, Aspekte w Salzburgu, Inventionen w Berlinie). Występował w Tokio, Kioto, Sendai, Moskwie, Amsterdamie, Dreźnie, Monachium i in. Współpracował m.in. z zespołem MW2, Orkiestrą Filharmonii im. Karola Szymanowskiego w Krakowie, Orchestra Giovanile w Lanciano, Opera Factory w Zurichu, Orquesta Filarmonica de Gran Canaria.

Studiował na Wydziale Reżyserii w Państwowej Wyższej Szkole Teatralnej w Krakowie. W 2004 roku, jako jedyny Polak, został stypendystą programu Das Internationale Forum junger Bühnenangehöriger, odbywającego się w ramach Berliner Theatertreffen – największej niemieckiej imprezy teatralnej, skupiającej młodych aktorów, reżyserów, scenografów, dramaturgów, autorów muzyki i choreografów. Uznawany jest za jednego z najbardziej obiecujących polskich twórców teatralnych młodego pokolenia. Pracę rozpoczął w 1997 roku od współpracy przy inscenizacji Iwony, księżniczki Burgunda Witolda Gombrowicza (reż. Horst Leszczuk) oraz Don Juana Moliera (reż. Marek Fiedor) w Starym Teatrze w Krakowie.

Na początku swojej kariery zajmował się tańcem ulicznym i breakdance’em. W 1984 roku został pierwszym Mistrzem Polski w tej dyscyplinie. Po ten tytuł sięgał wielokrotnie w latach następnych. W 1986 roku Ministerstwo Kultury i Sztuki przyznało mu dyplom tancerza estradowego. W tym samym roku podjął pracę w Teatrze Syrena w Warszawie. W 1989 roku założył legendarną grupę P’89, która pod jego kierownictwem zdobyła liczne nagrody i wyróżnienia (m.in. Nagroda Dziennikarzy podczas koncertu Debiuty w Opolu w 1992 roku).

Jego rodzice byli greckimi uchodźcami politycznymi. Wychowywał się w wielonarodowym i bardzo kulturowo zróżnicowanym środowisku młodzieżowym. Uczestniczył w imprezach mniejszości greckiej. Nie zajmował się wyłącznie muzyką grecką, ale również próbował śpiewać rocka i blues. Wspomina młodość w Zgorzelcu jako niesłychanie inspirującą.