Kwiat paproci

Paproć w każdym lesie tylko jedna zakwita, a to w takim zakątku, tak ukryta, że nadzwyczajnego trzeba szczęścia, aby na nią trafić – pisał Józef Ignacy Kraszewski w powieści Kwiat paproci. Noc Świętojańska, najkrótsza w roku, jest pełna tajemnic i czarów. Nic dziwnego, że magiczny kwiat paproci według legend zakwita w tę właśnie noc. Ma wskazywać drogę do skarbów, przynosić szczęście, bogactwo oraz możliwość wpływania na uczucia innych. Tylko osoba młoda, prawdomówna, pracowita, cnotliwa i odważna może odnaleźć tę czarodziejską roślinę: gdy koło północy paproć zakwita, towarzyszą temu wydarzeniu błyskawice, wichry, trzęsienie ziemi i… śmiech diabelski. Dlatego magiczna moc kwiatu może spłynąć tylko na prawdziwego śmiałka.

Jak wygląda kwiat paproci? Tego nikt niestety nie wie. Baśnie dają ciekawe, lecz bardzo rozbieżne opisy: kwiat jest niebieski lub złoty, świeci niesamowitym blaskiem, ma pięć płatków, wygląda jak gwiazdka, a nawet... jak śmiejące się złote oko.

Noc Świętojańska to pora zalotów. Dlatego poszukiwania kwiatu paproci odbywały się często wśród miłosnych wyznań i czułych uścisków. Wyprawa po kwiat paproci stawała się bowiem tylko pretekstem do spacerów po lesie z ukochaną osobą… Teraz wystarczy zerwać pęd paproci i nosić go w portfelu. Podobno przynosi szczęście.


Opracowanie: Barbara Błońska (miesięcznik „Karnet”)