Renata Przemyk

Artystka ceniona przez zwolenników różnych nurtów muzycznych ze względu na niepowtarzalny głos, olbrzymi talent, niezależność oraz kulturę muzyczną. Jej kariera muzyczna rozpoczęła się od Studenckiego Festiwalu Piosenki w Krakowie (1989), gdzie otrzymała - Grand Prix. Parę miesięcy później zaproszono ją do koncertu "Premiery" na Festiwalu Polskiej Piosenki w Opolu. Rok później na tym właśnie festiwalu przyznano jej Nagrodę Główną im. Karola Musioła oraz roczne stypendium artystyczne.
Renata jest chyba jedyną wokalistką w Polsce, która dzięki różnorodności repertuaru oraz możliwościom interpretacyjnym (obok wspomnianych już festiwali w Krakowie i Opolu) koncertowała na Festiwalu Muzyków Rockowych w Jarocinie, Przeglądzie Piosenki Aktorskiej we Wrocławiu a także na Festiwalu Sopockim (1990 - III miejsce, Brązowy Mikrofon;1992 - Nagroda Specjalna Jury - "Bursztynowa Płyta" za indywidualność artystyczną).

Wokalistka nagrała sześć płyt: Ya Hozna (1990), Mało zdolna szansonistka (1992), Tylko kobieta (1994), Andergrant (1996), Hormon (1999), Blizna (2001). Pochodzą z nich takie przeboje jak np. Babę zesłał bóg, Protest dance, Kochaj mnie jak wariat, Ten taniec, Ostatni z zielonych, Zero, Bo jeśli tak ma być, Nie mam żalu. W kwietniu 1998 wytwórnia Sony Music, z którą Renata związana jest kontraktem fonograficznym wręczyła artystce 4 złote płyty za sprzedaż przekraczającą 50.000 egzemplarzy (każdego tytułu) za albumy z lat 1990 - 1996.

Zapraszana była przez wybitnych artystów na ich benefisy: była gościem poety Allena Ginsberga, aktora Jana Peszka i piosenkarki Kory. Wzięła udział w filmie Roberta Glińskiego Kolęda Wigilijna, zagrała obok Krzysztofa Kolbergera w debiucie reżyserskim Grzegorza Packa Strzeż duszy ciała mego, wzięła udział w nagraniu ścieżki dźwiękowej skomponowanej przez Zygmunta Koniecznego do filmu Jana Jakuba Kolskiego Grający z talerza. Wystąpiła również w filmie Adama Sikory Cafe Star, opartego na jej twórczości.

Ponadto zrealizowała wiele interesujących recitali dla TVP (w 1994 otrzymała nagrodę Telewizji Polskiej - "Indywidualność Roku"), videoclipów, wywiadów, koncertów, wystąpiła w dziesiątkach programów telewizyjnych, jej piosenki znalazły się na pierwszych miejscach list przebojów osiągając dużą popularność.

Kilkakrotnie nominowana do nagrody przemysłu fonograficznego Fryderyk w różnych kategoriach, otrzymała ją w roku 1996 za płytę Andergrant. Wyróżniana była przez pisma muzyczne "Brum" i "Machina". W 1996 uhonorowana przez "Sztandar" (obok Wisławy Szymborskiej i Tadeusza Mazowieckiego) nagrodą "Wejście Roku" jako jedyna reprezentantka sceny muzycznej. Tygodnik "Wprost" uznał w 1999 roku jej płytę Hormon za jedną z pięciu najlepszych, a w plebiscycie "Polityki" znalazła się w pierwszej setce najwybitniejszych artystów mijającego stulecia.

W listopadzie 1997 odbyła się miesięczna trasa koncertowa Renaty po Francji. Artystka wystąpiła z dużym powodzeniem m.in. w Rennes, Tours, Chartres, Cherbourgu. W maju 1998 Renata ponownie występowała przed francuską publicznością - tym razem na festiwalu "Głosy Europy", w Paryżu. W grudniu 1999 wystąpiła dla niemieckiej publiczności w Kolonii. Koncert ten bezpośrednio transmitowały radia Deutsche Welle oraz 3 program Polskiego Radia.

Artystka w nietypowy sposób wykorzystuje bogate instrumentarium (akordeon, puzon, saksofony, gitary, kontrabas i perkusję) przez co jej koncerty - pełne energii i artystycznego wyrafinowania - cieszą się dużym powodzeniem. Nie bez znaczenia jest fakt, że artystka dużą wagę przykłada do literackiej strony piosenek - melodyjnym kompozycjom towarzyszą głębokie, wieloznaczne, nierzadko prowokujące teksty. Wszystkie te elementy w spójną całość łączy demoniczna, charyzmatyczna osobowość Renaty, podziwianej od lat, zarówno przez krytykę, jak i publiczność.