Aktualności

Lubczyk (Levistivum officinale) uznawany jest od dawna za ziele miłosne. Stąd jego obecność w wieńcach panien, czy pod poduszką w małżeńskim łożu. Nasi przodkowie, za najprostszy eliksir miłosny uznawali miód wymieszany z lubczykiem - podany do wypicia wybranej osobie miał zapewniać odwzajemnioną miłość. W naszym świętojańskim wianku, oprócz rumianku, dzikiego bzu, bylicy, biedrzeńca, szałwi i cząbru, nie może zabraknąć lubczyku.

Dwa krzaki cząbru należało posadzić w niewielkiej odległości i uważnie obserwować. Jeśli połączyły się podczas wzrostu można było być pewną wzajemności wybranka i szykować się na rychłe małżeństwo. To chyba najlepszy powód, aby do wianka świętojańskiego – obok rumianku, dzikiego bzu, bylicy, biedrzeńca i szałwi – wpleść gałązki cząbru.

Szałwia (Salvia officinalis) uznawana jest od wieków za zioło o wyjątkowej mocy magicznej. Nasi przodkowie uważali, że oczyszcza przestrzeń i pomaga w osiągnięciu długowieczności oraz mądrości. Była także ważnym składnikiem rytuałów przyciągających dostatek, a noszona zawsze w purpurowym woreczku ma działać jak talizman. Warto zatroszczyć się, aby w wianku świętojańskim – obok rumianku, dzikiego bzu, bylicy i biedrzeńca - koniecznie znalazła się szałwia.

Benedykt Chmielowski w Nowych Atenach radził dodawanie poświęconego biedrzeńca (Pimpinella saxifraga) do paszy krów, aby nie traciły mleka po rzuceniu nań czaru. Odmiana biedrzeńca: biedrzeniec anyż to składnik halucynogennego absyntu. Nie może go zabraknąć w wianku, który przygotowujemy na Noc Świętojańską. Biedrzeniec dołącza zatem do rumianku, dzikiego bzu i bylicy.

Zebrana w Noc Świętojańską bylica miała chronić przed chorobami i pechem, a uplecione z niej wieńce zapobiegały opętaniu. Sok wykorzystywano do przecierania szklanych kul i magicznych luster, dodanie jej do kadzideł pomagało odczytać przyszłość, a wiązka powieszona nad progiem miała ustrzec przed wizytą niespodziewanych gości. Do rumianku i dzikiego bzu dołączamy dziś bylicę.